پرفسور حبیب دوانلو (زاده ی ۱۳۰۶ ایران– وفات ۲۰۲۳ کانادا)

روان‌پزشک، روان‌کاو و محقق ایرانی‌الاصل بود که در مونترال کانادا زندگی و فعالیت می‌کرد. او یکی از چهره‌های برجسته در تحول روان‌درمانی مدرن است و بنیان‌گذار رویکرد روان‌درمانی پویشی کوتاه‌مدت فشرده (ISTDP) به‌شمار می‌رود.

ایشان استاد روان‌پزشکی در دانشگاه مک‌گیل و سردبیر مجله بین‌المللی ISTDP بود. در دهه ۱۹۶۰، با مشاهده ناکارآمدی درمان‌های طولانی‌مدت روان‌کاوی کلاسیک، رویکردی نوین طراحی کرد که بر مداخله فعال، مواجهه با دفاع‌های ناهشیار، و تسریع فرآیند درمان تمرکز داشت. او جلسات درمانی‌اش را به‌صورت صوتی و تصویری ضبط می‌کرد و از آن‌ها برای آموزش و پژوهش استفاده می‌نمود.

دوانلو نه‌تنها درمانگر، بلکه معلمی بود که نسل‌های زیادی از روان‌درمانگران را با رویکرد خود آشنا کرد. او در پیوند میان نظریه، تجربه زیسته، و تحول روانی، سهمی ماندگار دارد.

حبیب دوانلو شصت سال از عمر خود را صرف تحقیق و کار بالینی با شاگردان و بیمارانش کرد تا روش اثر بخشی را که ارائه داده بود، کاربردی تر، اثر بخش تر و علمی تر کند که همین امر موجب شد تا رواندرمانی پویشی کوتاه مدت به سه مدل در دسترس شاگردان حبیب دوانلو قرار بگیرد. مدل اولیه (ISTDP)، رواندرمانی پویشی کوتاه مدت فشرده، مدل ویرایش شده از سال 2007 (D-ISTDP) رواندرمانی پویشی کوتاه مدت فشرده دوانلویی، مدل نهایی کار دوانلو (N.DISTDP) که آخرین سالهای عمرش موفق به ارائه آن به شاگردانش شد.